Sert iklim şartları ve coğrafik izolasyon nedeniyle şekillenen bu sıradışı hayat usulü, “Begich Kuleleri” ismi verilen devasa bir yapıda hayat buldu. Dik dağlar ve denizle çevrili olan bölgeye ulaşım, geceleri büsbütün kapanan 4,2 kilometrelik dar bir tünel üzerinden sağlanıyor. Sakinler, dondurucu soğuklar ve saatte 96 kilometreyi bulan fırtınalar nedeniyle dışarı çıkmadan aylar geçirebiliyor.
ASKERİ KIŞLADAN SİVİL YERLEŞİME DÖNÜŞTÜ
Binanın temelleri 20. yüzyılın ortalarında ABD ordusu tarafından askeri kışla olarak atıldı. Ordunun 1960 yılında bölgeyi terk etmesinin akabinde mahallî halk, yeni konutlar inşa etmek yerine bu inançlı yapıda kalmayı tercih etti. Günümüzde 200 ila 260 kişinin ikamet ettiği kule, çağdaş bir kentin sunduğu tüm temel hizmetleri tek bir çatı altında topluyor. Yapının içerisinde postane, bakkal, çamaşırhane, kilise ve tıp kliniği üzere hayati üniteler etkin olarak hizmet veriyor.
YER ALTI TÜNELLERİYLE EĞİTİM KESİNTİSİZE UĞRUYOR
Yılda ortalama 6,7 metre kar yağışı alan bölgede, toplumsal hayatın devamlılığı için alışılmadık mühendislik tahlilleri uygulandı. Whittier Topluluk Okulu’na giden öğrenciler, binayı okula bağlayan yeraltı tünellerini kullanarak güçlü hava koşullarından etkilenmeden sınıflarına ulaşıyor. Bu sistem sayesinde bölgedeki eğitim süreci, dışarıdaki fırtına ve kar yağışına karşın kesintiye uğramadan devam ediyor.
ÖZEL ALAN VE KAMUSAL HAYAT İÇ İÇE GEÇTİ
Böylesine dar ve sonlu bir alanda süren ömür, özel ve kamusal alan ortasındaki sonları büyük ölçüde ortadan kaldırdı. Bina sakinleri; koridorlarda, posta kutularının başında yahut ortak kullanım alanlarında gün uzunluğu etkileşim kuruyor. Temel besin unsurlarının uzak kentlerden kısıtlı seferlerle getirilmesi nedeniyle halk, makus hava şartlarına karşı stok yapmayı ve toplu hayatın getirdiği lojistik kurallara uymayı alışkanlık haline getirdi.
