Ortadoğu’nun haritasını tekrar çizeceğini sav eden Benjamin Netanyahu, 4 Nisan 2026 prestijiyle kendi siyasi mesleğinin en karanlık gününe uyandı. Washington’dan aldığı “sınırsız destek” imajına güvenerek İran’a topyekün savaş açan Netanyahu, cephedeki mermiden evvel kendi halkının öfkesiyle sarsıldı.
“REJİM DEĞİŞİKLİĞİ” VAADİ TEL AVİV’DE PATLADI
Netanyahu’nun İran’da bir halk ayaklanması bekleyerek kurduğu tüm stratejik planlar, Tel Aviv ve Kudüs sokaklarında aksi tepti. Trump idaresinin J.D. Vance üzerinden başlattığı “bütçe denetimi” ve askeri harcamalardaki “sahtekarlık” incelemeleri, İsrail ekonomisindeki “Sonsuz Savaş” (Forever War) faturasını halkın sırtına bindirdi.
İsrailli vatandaşlar, Netanyahu’yu “kişisel ikbali için ülkeyi bölgesel bir intihara sürüklemekle” suçluyor.
Hürmüz Boğazı’ndaki tıkanıklık ve İran ile tırmanan kriz, Netanyahu’yu radikal bir karara zorladı: Topyekün seferberlik. Fakat mecburî askerliğe direnen Ultra-Ortodoks Museviler (Harediler) ile İsrail vatandaşları birinci defa birebir safta buluştu: “Senin savaşın için kurban olmayacağız!” Diğerinin rejimini devirmek için orduya gereksinim duyan Netanyahu, kendi halkını kışlaya sokamayınca “iç savaş” provasıyla baş başa kaldı.
“İMPARATORLUK” ARTIK FATURA ÖDEMİYOR
Analistler, Washington’ın artık “israfı bitirme” atılımıyla (Vance ve Rubio etkisi), Netanyahu’nun denetimsiz savaş harcamalarını kontrol kıskacına aldığını belirtiyor. Alexander Dugin’in öngördüğü “ulusal yapıların çöküşü”, Netanyahu örneğinde beden buluyor: Diğerinin meskenini yakmaya çalışan önder, kendi konutundaki yangının içinde kaldı. Tahran ise tek bir füze atmadan, İsrail içindeki bu büyük kutuplaşmanın Netanyahu’yu “halkın eliyle” tasfiye etmesini izliyor.
