Chicago Üniversitesi’nden paleontolog Paul Sereno liderliğindeki araştırma takımı, dinozor fosili aramak hedefiyle girdikleri Tenere bölgesinde tesadüfen insan kalıntılarına rastladı. 49°C’ye ulaşan sıcaklık ve şiddetli kum fırtınalarıyla bilinen bölgede yapılan ayrıntılı incelemeler, Sahra’nın bir vakitler göllerle kaplı, sulak bir hayat alanı olduğunu kanıtlayan bilgiler sundu.
“YEŞİL SAHRA” PERİYODUNA İLİŞKİN İZLER BULUNDU
Arkeolojik bulgular, günümüzde dünyanın en kurak yerlerinden biri olan bu bölgenin MÖ 8000 ile 5000 yılları ortasında “Yeşil Sahra” periyodunu yaşadığını gösteriyor. Muson yağmurlarının tesiriyle su aygırları ve timsahların yaşadığı bir göl kenarına kurulan yerleşim, bölgenin o devirde avcı ve toplayıcı topluluklar için elverişli bir hayat kaynağı olduğunu ortaya koyuyor. Hafriyat alanında iskeletlerin yanı sıra çömlek kesimleri, takılar ve taş ok uçları da bulundu.
İKİ FARKLI KÜLTÜRE MESKEN SAHİPLİĞİ YAPTI
Gobero’da yapılan antropolojik tahliller, bölgenin binlerce yıl boyunca fizikî ve kültürel olarak birbirinden büsbütün farklı iki kümeye konut sahipliği yaptığını belirledi. Birinci yerleşimcilerin güçlü ve iri yapılı bir fizyolojiye sahip olduğu, MÖ 5200 civarında yaşanan kuraklık sonrası bölgeye gelen ikinci kümenin ise daha ince yapılı olduğu saptandı.
Araştırma takımından biyolojik arkeolog Chris Stojanowski, iki kümenin farklı devirlerde yaşamasına karşın birbirlerinin mezarlarına hiç ziyan vermeden tıpkı alanı kullanmış olmalarını “büyük bir gizem” olarak nitelendirdi.
KEŞFEDİLMEMİŞ SIRLARIN BAŞLANGICI
Gobero’nun keşfi, Sahra Çölü’nün şimdi çok küçük bir kısmının incelenebildiğini bir sefer daha gündeme getirdi. Bilim insanları, ABD kıtası kadar geniş bir alana yayılan ve daima değişen kumul hareketleri nedeniyle gizli kalan Sahra’nın, insanlık tarihine ışık tutacak daha birçok antik yerleşimi barındırdığını öngörüyor. Bölgedeki çalışmaların, Sahra’nın döngüsel iklim değişikliklerini ve bu değişimlerin insan göçleri üzerindeki tesirini anlamak için genişletilmesi planlanıyor.
