Teorik olarak Orta Doğu’daki bir savaşın en büyük kaybedeni olması gereken Çin, Washington’ın bölgedeki askeri ve diplomatik kaynaklarını tüketmesini stratejik bir avantaja dönüştürüyor. Güç arzını teminat altına alan ve ABD’nin mühimmat depolarındaki boşalmayı yakından izleyen Pekin, global güç rekabetinde kartları tekrar karıyor.
Hürmüz Boğazı’na olan bağımlılığına karşın Çin, muhtemel bir ablukaya karşı “ihtiyatlı” bir hazırlık sürecini tamamlamış görünüyor.
Peterson Memleketler arası İktisat Enstitüsü datalarına nazaran Pekin, ocak ve şubat aylarında ithalatını %16 artırarak 1,3 ila 1,4 milyar varillik ucuz petrol rezervi oluşturdu. Bu ölçü, ülkenin yaklaşık dört aylık dış bağımlılığını tek başına karşılayabiliyor.
RUSYA’NIN 300 BİN VARİL EK ARZI PEKİN’İN ELİNİ GÜÇLENDİRİYOR
Suudi Aramco’nun Yanbu üzerinden sevkiyatları kaydırması ve Rusya’nın günlük 300 bin varil ek arzı, Pekin’in elini güçlendiriyor. Ayrıyeten, yaptırımlara karşın Malezya üzerinden gizlenen ağır İran petrolü akışı, “piyasa altı fiyatlarla” devam ediyor.
Çin’de elektrik, son güç tüketiminin %30’unu oluşturuyor. Bu oran hem ABD hem de AB ortalamasının üzerinde. Ulaşımdaki elektrifikasyon, petrol fiyatlarındaki dalgalanmaların üretim maliyetlerine yansımasını yavaşlatarak Çin mallarına global piyasada “haksız” bir rekabet avantajı sağlıyor.
Washington’ın İran ve müttefiklerine karşı harcadığı Tomahawk, Patriot ve THAAD füzeleri, ABD savunma endüstrisini sıkıntı bir ikilemle karşı karşıya bırakıyor. ABD, boşalan silah depolarını doldurmak için üretim kapasitesini artırmaya çalışırken, ironik bir halde Çin’den ithal edilen kritik minerallere bağımlı durumda. Uzmanlar, 21. yüzyıl savaşlarının 20. yüzyıl tedarik zincirleriyle yürütülemeyeceğini vurguluyor. Pekin, Trump idaresiyle yapılacak mümkün ticaret müzakerelerinde bu “hammadde bağımlılığını” masada bir koz olarak tutuyor
Trump idaresinin Orta Doğu operasyonları, ABD’nin klasik müttefikleri ortasında bir itimat buhranı yaratmış görünüyor. Politico tarafından yapılan son araştırmalar; Almanya, Fransa ve İngiltere üzere ülkelerde halkın Çin’i, yapay zeka ve ileri teknolojide ABD’den daha “güvenilir ve stabil” bir ortak olarak görmeye başladığını ortaya koyuyor. ABD Orta Doğu’ya odaklanmışken Pekin, Pasifik ve Arktik okyanuslarında deniz tabanını haritalandırarak muhtemel bir denizaltı savaşı için “asimetrik avantaj” peşinde koşuyor.
